Het zat er al in

In de tweede klas van de lagere school had ik een geweldige juf. Vooral omdat ze doorhad hoe ik in elkaar zat. Enthousiast, energiek, beweeglijk, praatgraag en lief. Ze wist ook wat ik later zou worden: Journalist!. Op enige halfbakken pogingen en een paar jaar als regionale basketballverslaggever voor de plaatselijke krant na, lukte dat toch niet echt. Echt niet. Mijn tante ‘werd’ op haar 83e opeens beeldhouwster. Opeens als in dat zij, toen ze begon te dementeren en naar een verzorgingstehuis mocht, op de hobbyclub aldaar beelden begon te maken. Zomaar, dat had ze haar hele leven nog nooit gedaan. De rest van haar leven deed ze niets anders meer, met prachtige beeldhouwwerken als resultaat. Ik geloof dat iemand, ooit, ergens gezegd heeft dat het beeld al in de steen zit. Maar dat jij het er alleen uit moet halen. Ik vind het knap. Net zo goed als dat ik het knap vond dat Y gisteren op mijn verzoek haar beeldjes meenam. Die zij samen met, ik meen, haar oma had gemaakt. Nadat Y mij dinsdag mededeelde dat zij diksleksie had, meldde zij mij vlak daarna dat ze een kat uit een steen had gemaakt. Ik keek haar vol bewondering aan. “Zo, je bent dyslectisch én je kunt toveren”. Y lachte. Sommige kinderen hebben mijn gevoel voor humor (denk ik dan maar) direct door. “Nou, ik ben wel heel benieuwd”, zei ik. “Naar mijn diksleksie?”, antwoordde Y.

Het zit er al in, je moet het er alleen uithalen.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie