Vroeger was alles beter

 

Vroeger, toen ik begon als kakelverse meester, was alles beter. Alles? Nou, nee, dat niet. In ieder geval was het onderwijs beter. Waar we nu van de toren van de Pisa ranglijst afdonderen en een minister met subsidies en plannen strooit, had ik toen ik begon als meester geen weet van ranglijsten. En er ook geen last van. Hoegenaamd niet. We waren bezig met goed onderwijs verzorgen. Hoe hoog of laag we stonden? geen idee. Nu nog niet, maar het lijkt er soms op dat ik de enige ben. Wel zo fijn dat ik niet weet wat ik niet weet….. Morgen gaat de schooldeur open, komen de kinderen groter dan voor de vakantie en door de zon gekleurd binnen en beginnen we. Alsof er geen ranglijsten, lerarentekort, nieuwe subsidieronde, nieuwe rekenmethode of ontevredenheid over het ontbreken van een masterplan aanpak lerarentekort is. In ieder geval niet bij de kinderen. En laat dat nu net dé (mijn) reden zijn om dit schooljaar ook weer voor de klas te gaan staan. Ook om mijn maat schoolleider meester P te ondersteunen. Niet alleen in woord maar in daad. Maar vooral omdat ik vorig schooljaar heb gemerkt dat als je echt betekenisvol wilt zijn in het onderwijs, je voor de klas moet staan. Daar maak je hét verschil voor de kinderen. Ik was daar eigenlijk best wel aardig van afgedreven. Dacht ik. Niet dus. De eerste keer dat ik na lange tijd de deur van een klas achter me dichtdeed en de groep vroeg of ze allemaal wilden gaan zitten, kwam X naar me toe gelopen. Ze keek naar me op en meldde terloops doch dringend dat ze heel nodig moest poepen. En dat ze dat vervelend vond omdat dit voor haar best lastig was. Ik zag aan haar gezicht dat dit nu al het geval was. “Ga maar gauw”, zei ik. “Ik wacht wel even met voorlezen tot jij terug van de wc bent”. Ik meende dat haar gezicht al ietwat vrolijker stond. Toen ik op de kruk voor de klas ging zitten, die was ingesteld op de lengte van de juf, moest ik glimlachen. In de ruim twaalf jaar dat ik niet echt meer voor de klas had gestaan en heel vaak met volwassenen had mogen werken, was het mij nog nooit overkomen dat iemand tijdens de start van een sessie kwam melden dat hij/zij heel nodig moest poepen. En dat dit best wel lastig was voor hem/haar. En niet alleen omdat ik zelf ook wel een soort van ervaringsdeskundige ben geworden op dit onderwerp, weet ik dat dit onderwerp niet makkelijk besproken wordt in het openbaar. Wel door X. Die toen ze binnenkwam naar me toeliep, de rest van klas zat gezellig te keuvelen en had niets in de gaten, en mij in mijn oor fluisterde dat het gelukt was. Kom daar maar op, dat je 5 minuten na kennismaking deelgenoot wordt gemaakt van een grote boodschap. X deed dat wel. Zo zijn kinderen. Dat verandert gelukkig nooit. Veel is beter, niet alles. dat blijft.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie